Dodatkowe ułatwienia.

Są to różne czynności, jakie można wykonać ze swoim telefonem.

Nawiązywanie połączeń:

• Znak "+" używany w perfiksie międzynarodowym można zastąpić dwoma zerami, np. +48jakiśnumer można zastąpić przez 0048jakiśnumer.
• Jeśli komuś nie odpowiada zasilanie konta poprzez kod *123*telekod# i woli połączenie z numerem 5555, lecz podczas połączenia często się myli przy wpisywaniu telekodu, niech spróbuje wpisać: 5555wtelekod, następnie połączy się i po usłyszeniu prośby o podanie telekodu naciśnie klawisz, który wyśle uprzednio wpisany telekod (ten sam klawisz, którego używa się do zainicjowania połączenia: "Navi™" lub "zielona słuchawka"). Znak "w" uzyskuje się przez czterokrotne naciśnięcie przycisku "*".
• W telefonach Nokia (w innych pewnie też, ale tego nie wiem) podczas trwającego połączenia jest dostęp do pewnych opcji. Są one opisane w instrukcji obsługi. Najciekawsze z nich, to: dostęp do spisu telefonów, emisja sygnałów tonowych i wybranie numeru dla nowego połączenia (niekoniecznie musi być to numer telefonu, może to być też jakiś kod usługi, np. podczas rozmowy można sobie zasilić konto).
• Nie każdy wie, co to jest proste wybieranie i korzysta z niego. Przyciskając trochę dłużej jeden z przycisków "1" - "9" powoduje się wybranie i połaczenie z numerem, który został do tego przycisku przypisany. Pomyliłem się? Jakieś nieścisłości? Tak, tak, wiem, że przycisk "1" zawsze łaczy z pocztą głosową (a dokładniej: z numerem wpisanym w Menu->Wiadomości->Numer poczty głosowej). Pomijam już fakt, że ten numer poczty głosowej można zmienić. Jednak w Nokii 5110 można nadal korzystać z prostego wybierania dla przycisku "1". Należy na głównym ekranie wybrać numer telefonu: 1 i zadzwonić. Na ekranie pojawi się przypisany do klawisza "1" numer (Menu->Spis telef.->Proste wybier.) i telefon połączy się z nim. Działa to dla wszystkich dziewięciu przycisków, nawet wtedy, gdy wyłączymy opcję Proste wybieranie w ustawieniach połączeń. Ciekawostka: Nowsze Nokie nie zawsze mają taką możliwość dla klawisza "1" (np. Nokia 3310). W takim telefonie opisane działanie połaczy nas z numerem poczty głosowej. Klawiszom do prostego wybierania można też przypisywać kody usług (np. EBOK).

• Wpisy w książce adresowej pamiętane są według ich wewnętrznej pozycji na karcie SIM lub w pamięci telefonu. Dopiero telefon wyświetla je posortowane alfabetycznie. Znając jednak wewnętrzny numer, pod jakim pamiętany jest dany wpis, można wybrać z niego numer naciskając na głównym ekranie nr#, gdzie nr jest wewnętrznum numerem pozycji wpisu.
• Gdy oglądamy spis telefonów w widoku Lista opisów lub Duża czcionka, możemy obejrzeć sobie numer telefonu skojarzony z wyświetlanym wpisem naciskając i przytrzymując klawisz "#" (działa to we wszystkich widokach, ale dla dwóch wymienionych jest to chyba najprzydatniejsze).
• Szybkie przemieszczanie się po książce adresowej umożliwiają klawisze z cyframi (a dokładniej: z literami). Na przykład chcąc obejrzeć wpisy na literę R naciskamy klawisz "7" trzykrotnie.
• Wpisy w książce adresowej nie muszą mieć skojarzonego numeru telefonu, można tego używać do porządkowania innych wpisów (znając porządek sortowania spisu). Przy próbie połączenia dla wpisu bez numeru pojawi się komunikat "Brak numeru telefonu". I odwrotnie: w spisie telefonów może być jeden wpis bez nazwy, ale z numerem telefonu - będzie on funkcjonował tak samo jak pozostałe wpisy. Nie może być wpisu jednocześnie bez nazwy i bez numeru.
• Kiedy skończy się już miejsce na dalsze wpisy w książce adresowej, można użyć jeszcze dodatkowej ksiązki adresowej umieszczonej w opcji "Wybieranie ustalone" (Menu->Ustawienia->Ustawienia zabezpieczeń->Wybieranie ustalone->Numery; u mnie, czyli w Nokii 5110 skrótem jest Menu-4-3-2-3). Aby móc edytować ten spis telefonów, należy znać i za każdym razem podawać kod PIN2. W książce tej jest miejsce na 25 wpisów; można je dowolnie dodawać, edytować i usuwać, można też usunąć całość.

• Kod zabezpieczający telefonu, jest to kod zakładany przez użytkownika w celu uniemożliwienia korzystania w aparacie tym z innej niż jego karty SIM. Znajomość tego kodu jest też wymagana w opcji "Zeruj liczniki czasu" w spisie połączeń. Fabrycznie jest on ustawiony na 12345, można go jednak zmienić (i potem zapomnieć). Przy pomocy kabla i programu Nokia Logo Manager czy MyGnokii (i innych podobnych) można ten kod odczytać.
• Jeśli nie znasz kodu PIN2, spróbuj poprosić operatora o kod PUK2 (np. "bo się telefon zablokował") - mnie podali kod PUK2 przy rejestracji, choć wcale o niego nie prosiłem (ale jak kiedyś pytałem o PIN2, to pan powiedział, że w telefonach na kartę abonent nie może mieć dostępu do funkcji zabezpieczonych przez PIN2). Następnie zablokuj sobie kod PIN2, trzykrotnie błędnie go wprowadzając. I wreszcie odblokuj go przy pomocy kodu PUK2; trzeba wtedy podać nowy kod PIN2 i go potwierdzić. Teraz już znasz PIN2. Prawdę mówiąc, zupełnie nie wiem, dlaczego normalnie nie można mieć dostępu do tych funkcji, choć niewłaściwie używając niektórych z nich można sobie narobić kłopotów, np. z poprawnym wyświetlaniem stanu konta na wyświetlaczu telefonu. Analogicznie można postąpić, gdy zapomni się kodu PIN (zabezpieczającego telefon po włączeniu); znając PUK można go odblokować i nałożyć nowy.

• W ustawieniach wiadomości jest miejsce, gdzie trzeba wpisać numer do centrum wiadomości. Wpisuje się tam +48601000310 i można wysyłać SMS'y. Ale jak zrobić, by przy wysyłaniu SMS'a telefon za każdym razem "pytał" o ten numer (by np. móc popróbować szczęścia z darmowymi SMS'ami, przez różne centrum wiadomości)? Gdy wpisując ten numer w ustawieniach w polu wymaże się wszystkie znaki, funkcja klawisza "Navi™" zmienia się na "Znajdź", nie można więc zatwierdzić "pustego" numeru. Jednak można zmienić (czyli usunąć) ten numer wpisując i zatwierdzając pojedynczy znak "*".
• Tak zwane "zestawy" do wysyłania wiadomości mają zwykle standardowe nazwy: "Zestaw 1", "Zestaw 2" itd. Programem MyGnokii lub Gammu, po podłaczenia telefonu kablem do komputera, można te nazwy zmienić na dowolne inne. Więcej informacji o programie na tej stronie. Programem tym można też ustawić tekst powitalny jako mrugający: wystarczy umieścić w nim znaki ^A (CTRL-A): pierwszy włącza mruganie, następny wyłącza, kolejny znów włącza i tak dalej.
• Z telefonu Nokia można wysyłać SMS'y klasy 0. Wiadomość taka po dotarciu do odbiorcy od razu pojawia się u niego na wyświetlaczu, podobnie, jak komunikaty systemowe sieci. Niestety, jest to do wykonania tylko za pomocą kabla i jakiegoś programu (Nokia Logo Manager lub Oxygene Phone Manager - opcja Flash SMS).
• Podobnie jak w przypaku wiadomości klasy 0, za pomocą kabla i programu można wysyłać SMS'y z zestawem znaków UNICODE. Są wśród nich m. in. polskie litery. Zaś umieszczenie w treści wiadomości znaku o kodzie 1 powoduje migotanie dalszej części wiadomości; ponowne wystąpienie tego znaku powoduje wyłączenie migotania (w Nokia Logo Manager w okienku "SMS send" włącza się opcję UNICODE, a w treści umieszcza się znaki "\f" (backslash i mała litera F) - są one traktowane jako jeden znak wiadomości. Co do trybu UNICODE, trzeba zauważyć, że SMS może mieć do 70 znaków długości. Nie wszystkie telefony są w stanie poprawnie wyświetlić treść takiej wiadomości. W niektórych będą pokazywane kolejne litery przeplatane znakiem małpki.
• Jeśli chodzi o budowę SMS'ów, to jest ona następująca: nagłówek i pole danych. Zostało to opisane w poniższej tabelce.
  

  Pole	Rozmiar
  Typ wiadomości	2 bity
  Znacznik kolejnej wiadomości	1 bit
  Znacznik istnienia adresu zwrotnego	1 bit
  Znacznik nagłówka danych użytkownika	1 bit
  Znacznik raportowania wiadomości	1 bit
  Adres nadawcy	2 do 12 oktetów
  Informacja o protokole	1 oktet
  Schemat kodowania wiadomości	1 oktet
  Znacznik czasu	7 oktetów
  Długość danych użytkownika	1 bajt
  Dane użytkownika	140 bajtów

  Z faktu, że pole danych użytkownika ma 140 bajtów, wynikają długości dla różnych typów SMS'ów. Na przykład znaki w zwykłej wiadomości kodowane są za pomocą 7 bitów (kodowanie GSM), dzięki czemu może być ich najwyżej 160 (140 * 8 / 7 = 160). W UNICODE, z kolei znaki kodowane są za pomocą 16 bitów (2 bajtów), wówczas taka wiadomość taka może ich mieć do 70 (140 * 8 / 16 = 70). Obrazek zawierający logo operatora składa się z 72×14 pikseli czyli 126 bajtów, grafika ma wymiary 72×28 pikseli czyli 252 bajty, a logo powitalne zajmujące cały ekran wyświetlacza ma 84×48 pikseli, to jest 504 bajty. Jasne jest więc, że aby wysłać wiadomość graficzną, potrzeba będzie więcej niż jednego SMS'a.